Yalnız Olduğumu Hissettiğim Anlar

Yalnız olduğunu hissettiğim anlarda yalnız olmadığıma inandırmaya çalılırım kendimi. Bir yolculukta ikram edilen yiyeceklerde etsiz seçenek olmadığında 150 kişi arasında yapayalnız hissederim kendimi, unutulmuş ve umursanmaz. Ya da uzunca hayvan yemek üzerine edilen sohbetlerin sonundaki akşam yemeğinde masaya gelen hayvanları mutlulukla yiyen insanlar görünce anlaşılmadığımı hissederim. Açarım, kitaplar ve makaleler okurum neden yalnız olduğuma ve anlaşılmaz olduğuma dair. Şaşarım insan zihnine. Bir kez daha yalnız hissederim kendimi milyonlar arasında ama bilirim o yazıları kaleme alanlar da benle aynı fikirde. Özge var sonra, Derya var, Nisan var, Aysu var, Kübra var… Onların da yalnızlık yaşadığını düşünüp yalnızlığı yaşayan yalnız ben olmadığım için mutlu olurken onların ve benim neden yalnız olduğumuzu düşünüp düşünüp üzülürüm.

Aç açına aldığım yolların sonunda kendime derim ki önceden hazırla bir ekmek arası at çantana, bu kadar basit! Sonra unuturum hazırlamayı ve o kadar basit olmadığını hatırlayıp onlarca kişi tarafından tüketilen etteki katliamı, tecavüzü gözümün önünden silmeye çalışırım. Yapamam.
Varılan yerde de bulamam yiyecek güzel şeyler. Eve gidip nohut ıslatırım ertesi gün için. Çay koyup domates salatalık kesip yediğim yemekle hiç bir canlıya zarar vermediğim için yaşadığım iç huzurumla tatlı tatlı uyumadan önce yine düşünürüm marketten aldığım domatesi yetiştiren çiftçiyi ve ailesini, tohumun yaptığı yolculuğu ve insanevladı tarafından istenen forma sokulup sokulmadığını. Sonra kızarım kendime yeter düşündüğün diye! Aç kalacaksın derim, düşünme. Yine yapamam. Babannemin neden ziraattan
tohum almayı tercih ettiğini düşünürüm. Sonra tohum gibi insanlar olduğunu bilirim dünyanın dört bir tarafında. Yerel buğdaydan yapılan ekşi mayalı ekmekler yediğimde tam bir iç huzur ve doğayla bütünlük yaşayacakken bu sefer bu ekmeği bulamayanları düşünürüm.
Derken bir anons gelir ve yolculuk biter. Düşünceler dağılır zihnimde ama kaybolmaz. Koştururum, çünkü eve dönüyorumdur 6 ay sonra ve  hislerim anlatan bu yazıyı bitirmem gerektiğini ve toparlayamadan yayınlama kararı aldığımı ve tüm canlıları sevdiğimi söylemeden geçemeyeceğimi belirtmek isterim.

image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s