Deniz ve Kenarı

Aylarca deniz görmeyip de ocak ayı gibi geldiğim zaman Fethiye’ye tarif edilemez bir duygu sarıyor bedenimi. Deniz sevdalısı üç beş insan ve gözden uzak olmak isteyen bir kaç aşık dışında kimsecikler olmuyor kıyılarda. Güneş cömertse yüzüyorum, nazlı ise paçalarımı sıvayıp kumsalda saatlerce yürüyorum. Zaman yavaşlıyor, dalga seslerinden başka bir gerçek kalmıyor o anda. Denizi rahatsız edip etmediğimi düşünüyorum, yazları yeterince bunalıyor zaten… İyi niyetimi anlayacağını düşünüp canını yakmadan taş fırlatıyorum. Neyi taşlıyorum bu kadar hırslı bilmiyorum ama çok iyi geliyor. Sonra gitme vakti geliyor, kıyıya oturup ayaklarımın kurumasını beklerken gözlerimi kapatıp uzanıyorum. Güneş göz kapaklarımda dans ederken sırtımdaki soğuk taşlar ürpertiyor bedenimi. Yaşadığımı, doğanın yaşadığını hissediyorum ve derin bir nefes alıp teşekkür ediyorum. Sonrası, hep aynı!…
image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s